The Confession اعترافــــنامـه: مستـور و من

Sunday، November 04، 2007

مستـور و من

ایستاده ای به سایه ، گویی "سیاه-جامه"!

دختـر "پوشنده" کیست در سایۀ چکامه؟

-----

بانوی پنهان شده، در جام رؤیای خود،

نهان شده به مهر وُ جویای مهر وُ درخود ،

ای شُسته آن نگاهِ معصوم و پُر تمنّا

در چشمۀ رُخ خویش،

بیتاب، رنگِ سیماب، مستور، رنگِ انگور

در گوشۀ لب خویش،

-----

بیرون مشو، که دلم چو بید، لرزانی!

بیرون بیا، که دلم چو سیب، بستانی!

2 شمار ِدیدگاه ها:

ایرج گفت...: یاشاسوون الاگوز
همان مرحبا چشم آبی
یک بار مطلب نا تمامی برای سعید صاحب این تار نما فرستادم که منتشر شد.ضمنا برای این سعیدی که این اشعار راسرود؛ایمیل کردم.تصور کرد منظورم از سعید اوست.چون با وی نیز سالها رفیق گرمابه وگلستان بودم و هستم. و از جیک و پیک اسرار هم آگاه.فکر کرد در صدد کشف اسرارش هستم .گو اینکه اسرار مگویی نداشت.باری نوشت این اراجیف چیست که نوشتی و من برایش توضیح دادم که منظورم او نیست.اما با این شعر گونه هایش انگار اونیز در خاطرات تنهایی با من بود.به هر حال این چند چکامه آخری شعر ند و زیبا .به سعید تبریک میگویم.و به سعید-خ توصیه می کنم نقشه اش در مورد وبلاگ را اجرا کند.اندک اندک جمع یاران می رسند
آن نوشته عنوانش چنین بود که من نتوانستم در آرشیو وبلاگ بیابم:" با سعيد، خاطره ي همدردي; 11/04/2007 10:17 PM
Noorinia گفت...: حضرت سعيد خان
اين آخري‌ها زيباترند و دلنشين‌تر و غيرشعاري‌تر. اما ظاهرا اشكالي در وبلاگ وجود دارد كه حروف اول مصرع‌ها خوانده نمي‌شود; 11/12/2007 2:49 PM

ارسال يک نظر

بازسازی

وقتی گفتگاه بازسازی سنت ایجاد شد، برای بسیاری غریب نمود و بسیاری نیز سخنش را نارسا یافتند. به گمان خودم حرفم را صریح و ساده گفته بودم. اما انگار بسیاری اوقات فقط برای گمان خودم چنین بوده...
بازسازی سنت، برای من یعنی فهمیدن این که کیستم و فهمیدن کیستی همیشه عبارت از آن است که کیستی را بسازیم. چون هویت یا کیستی، چیزی در آن بیرونها نیست که برویم و کشفش کنیم؛ همانی هستیم که داریم ایجادش میکنیم. برای ساختن کیستی هم ناگزیر از آنیم که گذشته ای داشته باشیم و آن را بفهمیم. می گویند و درست می گویند «کسی که گذشته ندارد، آینده ای هم نخواهد داشت».
حالا این منم که در درون خودم بدین نیاز پی برده ام؛ اما این نیازی که در من شکل گرفته، که نیازی شخصی یا فردی نیست؛ نیازی است که زمانۀ من دارد و من به نسبت حضورم در این زمانه، دارم آن را درمی یابم. من آنقدر هستم که خود را می سازم، که خود را بازمی سازم. بیش از آن و غیر از آن اصلا نیستم. غیر از آن، اگر فکر می کنم که هستم، اشتباه می کنم؛ چون تنها ادای دیگران را درمی آورم؛ پس آنها هستند، نه من!
من هنگامی خواهم توانست عنوان و صفت ِ «بودن» را بر خود داشته باشم، که خویشتن مستقلم را بسازم و بشناسم. من به این می گویم باز سازی سنت؛ آنچه که در من و بر من می گذرد، این است.