The Confession اعترافــــنامـه: این سنگ، از نگاه؛ آن سنگ از نگاه

Friday، November 23، 2007

این سنگ، از نگاه؛ آن سنگ از نگاه

وین ماجرا نگر

که سنگ را،

نازنینا،

هنگام انتظار مرحم

که درد را به کشتن نشان کنی،

می‌یابی آنچنان

با پُشته ـ کشته‌های بی دل و بی سر، زِ خویشتن!

این ماجرا نگر!

آنک ستاره‌هاست

می‌بارد از نگاهِ تو حالا که نیستی

من سنگ می‌شوم

با پُشته ـ کشته‌های بی دل و بی سر،

زِ خویشتن!

آینه در من شکسته می‌شود اینک، بدونِ تو.

من سنگ گشته‌ام انگار، ای نگار!

من سنگ گشته‌ام ای ماه، روی ماه!

همین امشب؛ 2 آذر 1386

1 شمار ِدیدگاه ها:

Mohammad Hasan Mohaqeq Moein گفت...: اسماعیل جان سلام

حال شمع بی پروانه را تا حدی می دونم ! سوختن هم شاید افسانه مکرر ده روزه عمر من و تو و خیلی های دیگه باشه. حافظ در بیتی از صدها غزل جاودانی اش سروده:

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

این هم قطعه زیبای دیگری از آواز علیرضا افتخاری

شمع بی پروانه

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد
دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد
در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست
آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد
در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد
تا چند کنی قصه اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد
معین; 11/25/2007 8:50 AM

ارسال يک نظر

بازسازی

وقتی گفتگاه بازسازی سنت ایجاد شد، برای بسیاری غریب نمود و بسیاری نیز سخنش را نارسا یافتند. به گمان خودم حرفم را صریح و ساده گفته بودم. اما انگار بسیاری اوقات فقط برای گمان خودم چنین بوده...
بازسازی سنت، برای من یعنی فهمیدن این که کیستم و فهمیدن کیستی همیشه عبارت از آن است که کیستی را بسازیم. چون هویت یا کیستی، چیزی در آن بیرونها نیست که برویم و کشفش کنیم؛ همانی هستیم که داریم ایجادش میکنیم. برای ساختن کیستی هم ناگزیر از آنیم که گذشته ای داشته باشیم و آن را بفهمیم. می گویند و درست می گویند «کسی که گذشته ندارد، آینده ای هم نخواهد داشت».
حالا این منم که در درون خودم بدین نیاز پی برده ام؛ اما این نیازی که در من شکل گرفته، که نیازی شخصی یا فردی نیست؛ نیازی است که زمانۀ من دارد و من به نسبت حضورم در این زمانه، دارم آن را درمی یابم. من آنقدر هستم که خود را می سازم، که خود را بازمی سازم. بیش از آن و غیر از آن اصلا نیستم. غیر از آن، اگر فکر می کنم که هستم، اشتباه می کنم؛ چون تنها ادای دیگران را درمی آورم؛ پس آنها هستند، نه من!
من هنگامی خواهم توانست عنوان و صفت ِ «بودن» را بر خود داشته باشم، که خویشتن مستقلم را بسازم و بشناسم. من به این می گویم باز سازی سنت؛ آنچه که در من و بر من می گذرد، این است.